"در افسانه ها از پرنده ای شگفت انگیز یاد شده است

پرنده ای که تنها یکبار در طول زندگیش آواز می خواند

از وقتی که بدنیا میاد آروم و قرار نداره و دنبال خارزاری می گرد

و وقتی اونو پیدا کرد شروع به خوندن می کنه

زیباترین آوازی که مخلوقات عالم شنیده اند

و بهنگام آواز تن خود را به تیزترین و بلندترین خار می سپارد

و هنگامی که در حال جان سپردن است روح خود را به دیگر پرندگان خوش آواز و چکاوک ها می سپارد

پرنده خارزار زندگی خویش را در مقابل آوازی زیبا فدا می کند

اما همه جهانیان برای آوازش سکوت پیشه می کنند

و خداوند در بهشت لبخند بر لبانش جاری می گردد...."

....

حالا منظورم از نوشتن این مطلب بالا اینکه آدم باید بها پرداخت کند، بهای چیزهای که میخواد بدست بیاره، هر چی که باشه، کوچیک و بزرگش فرقی نداره، ولی هر چقدر بزرگتر باشه بهاش هم بیشتر.. بهای چیزهای بزرگ و سنگین، رنجه، رنج که ما می کشیم برای بدست آوردن اون چیز و بعدش که بدست میاریم تازه متوجه میشیم ای بابا اون چیزی که فکر میکردیم نبوده... اینطوری هم رنج از دست دادن رو  داریم و هم رنج بدست آوردن....

----------------------------------------------------------

پ ن 1 : نوشته توی گیومه از کتاب پرنده خارزار نوشته کالین مک کالو می باشد.

پ ن 2 : خاطره ها آدمها را دچار درد می کنند و مسئولیت، وقتی از کسی خاطره ی داریم، مسئولیتمان زیاد هست، زیرا باید از آن خاطره نگهداری کنیم، بهش برسیم، فکر کنیم و برایش وقت بگذاریم.. هر چقدر این خاطره سنگین تر باشه مسئولیت ما بیشتر می شود، خاطره ها هر چه باشند جزی از ما هستند و نمیتوانیم منکر شویم چونکه روزی آنها را خودمان بازی کردیم.