دخترک دستکش رو  می کنه توی دستهایش جلوی سینگ آشپزخانه شروع می کنه به ظرف شستن، با صدای بلند می گه : میدونی هر کسی زندگی خودش رو داره، جزای اشتباهات تو را من پس نمیدهم و جزای اشتباهات مرا تو پس نمیدهی، پس من از این بابت نه نگرانم، نه می ترسم، و نه به کسی می گویم که چه کند بهتر است..

پسر روی کاناپه ولو شده و پُک های عمیقی میزنه به سیگارش و نگاهش میخکوب شده روی فنجان چای...

دخترک می گه : تو هم عقل داری و هم سن و سال، که بخوام بگم کاری کرده ای از سر بچگی بوده، عواقبش رو باید قبول کنی هر چه که باشد.. نه من و نه هیچکس دیگر مسئول رفتار و کارهایت نیستیم..

دخترک میگه : میدونی همه آدمها تنها هستند ولی جنس تنهایی همه فرق داره... هر کسی تنهایی خودش رو داره و البته قابل احترامه..

پسرک باز یه پُک به سیگار میزنه و ته فنجان چای را سر می کشد...

دخترک میگه : تو چه باشی و چه نباشی من زندگی خودم رو دارم صد دفعه بهت گفتم، نه نگرانم نه هیچ چیز دیگه آنقدر جرات و جسارتش رو دارم که تک و تنها همه بارهای زندگی رو به دوش بکشم..

و در این لحظه فقط برام این مهم که تو خوش باشی و آروم حالا هر کجایی دنیا و با هر کسی که دلت میخواهد.

پسرک بلند می شود فنجان چای را رها میکند روی میز و همینطوری که به سیگارش پُک میزند درب را محکم پشت سرش می بندد..

دخترک می گوید : حالا تصمیم با خودت، من با تنهاییم خیلی وقت که دوست شدم و رفیق لحظات خوشی رو داریم تو بفکر خودت باش..

 ------------------------------------------------------

پ ن 1 : میدانی زمانی که دیگر نیستم مرا به یاد آور، مرا در ذهنت مرور کن، بخاطر آور، مرا، چهره ام را، خنده ام را، حتی تک تک اندام بدنم را و به یاد داشته باش که دیگر نیستم و نمیتوانی شاهد خندیدنم باشی.

پ ن 2 : کتاب های من، برگرفته شده از تمام لحظات خاص زندگی ام می باشند. آنها از خاموشی سرچشمه می گیرند اما همین لحظات خاص، مرا فراتر از هر آنچه می خواهم می کشانند. نوشتن هیچ گاه از درون آدمی نشأت  نمی گیرد، بلکه از بیرون حاصل می شود. بیرون همانند یک قطار غیر قابل مهار، به درون وارد می گردد و در آن لحظه است که من احساس می کنم پرده ای نقره ای از مقابل چشمانم بالا می رود و من مشغول نظاره میشوم. کریستین بوبن