هر نگاه، هر سلام، هر توجه یک نوع نوازش است. هر آدمی قبل غذا به نوازش احتیاج دارد. نوازش یعنی توجه، یک لبخند، این دیده شدن یعنی انرژی روانی شدید احتیاج داریم که باید برآورده شود.
نیاز افراد به نوازش متفاوت است. شدت نیاز ما بستگی به دوران کودکی دارد.
نوازش بیش از اندازه باشه سیستم گیرنده از کار می افته، و فرد احتیاج پیدا میکنه به یک خلوت، تنهایی و دوباره تشنه شدن برای نوازش.
اگر نوازش خیلی کم بشه افسردگی بالا میره. احساس درماندگی، بیچارگی زیاد میشه و گاهی هم بیماریهای جسمی.
در واقع سرچشمه نوازش مردم هستند، برای همین ما به رابطه احتیاج داریم، به آدمهای بتوانند ما را نوازش دهند و نوازش بگیرند تا روحمان تغذیه شود.
در مورد نوازش گرفتن ما همه الویتهای خاصی برای خودمان داریم، و همه ما دوست داریم در زمانهای خاصی مورد نوازش قرار بگیریم و همه ما دلمان میخواد آدمی خاصی باشد در کنارمان برای تغذیه روحی نوازش.
اریک برن می گوید: اگر دوست دارید در آغوش گرفته شوید آن را طلب کنید و بدست آورید. این همان اندازه خوب است که این آغوش را با صبر کردن و امیدوار بودن بدست آوردید.

پ ن 1 : نوازش بحث مفصلی دارد اینجا فقط اشاره ی کردم به این موضوع و اینکه اهمیتش خیلی بیشتر از اینهای است که من نوشتم و ما خیلی وقتا از کنارش رد می شویم و بی توجه کاش کمی برای خودمان وقت بگذارم و کسانی که دوستشان داریم.
پ ن 2 : چرا می خواهی نامه برایت بنویسم؟ چرا میخواهی مثل انسان نخستین برابر تو برهنه شوم؟ نوشتن تنها چیزیست که برهنه ام میکند. وقتی حرف می زنم بعضی از لباسهایم هست اما وقت نوشتن، رها، سبک. گنجشک قصه ها که وزن ندارد وقت نوشتن رها می شوم از تاریخ از نیروی جاذبه سیاره ای چرخان می شوم در هاله چشمانت. نزار قبانی